Blog > Komentarze do wpisu

Historia kościoła w pełni czasów: preludium dla restoracji

Dla mormonizmu kluczowym pojęciem jest „restoracja”, czyli przywrócenie prawdziwego Kościoła po „Wielkim Odstępstwie (Apostazji)”, jakie miało nastąpić stopniowo między ok. 50 r. a 300 r. Sam „powrót do źródeł” przewija się przez całe dzieje chrześcijaństwa, jako że pierwotny Kościół zawsze inspirował ludzi. Nowością jest pojęcie restoracji wprowadzone przez protestantów, którzy potrzebowali wyjaśnienia blisko półtorej tysiąclecia historii przed podziałami z XVI wieku. Uznawali oni jednak, że odstępstwo było tylko częściowe i zawsze istniała grupka chrześcijan praktykująca właściwie. Dopiero Józef Smith jr. uznał, że odstępstwo było pełne.

            Jest to zagadnienie kluczowe dla zrozumienia mormonizmu. Zanim jednak przeanalizujemy argumenty chrześcijańskie przeciw pełnej apostazji i restoracji, zapoznajmy się z punktem widzenia mormonów. Postaram się przedstawić temat na dwa sposoby: wg oficjalnego podręcznika „Historia kościoła w pełni czasów” i z ujęcia apologetyczno-historycznego.

            Poniższy tekst jest streszczeniem wyżej wymienionego podręcznika. Gwiazdka (*) oznacza treści lub Pisma z Księgi Mormona, a dwie gwiazdki (**) oznaczają związek z Perłą Wielkiej Wartości. Źródło: https://www.lds.org/manual/church-history-in-the-fulness-of-times-student-manual?lang=eng

 

Historia kościoła w pełni czasów: preludium dla restoracji

            Przywrócenie nauczania Chrystusa i zbudowanie Syjonu są – wg mormonów – dwoma wielkimi wydarzeniami, jakie poprzedzą powtórne przyjście Jezusa. Niebiański Ojciec (określenie stosowane przez mormonów, podkreślające wiarę, że dusza ludzka powstała w wyniku aktu fizycznej prokreacji przez Boga na innej planecie – przyp. mój) tłumaczy ludziom, że Ziemia jest światem, gdzie jego dzieci są testowane (Abraham** 3:25). Ojciec dał swoim dzieciom prawo wyboru między dobrem, a złem. Lucyfer sprzeciwił się planowi Boga, przez co został wygnany z niebiosów.  

            Niebiański Ojciec postanowił pomagać swoim dzieciom, przekazując prorokom zbawcze nauczania i polecenia Jezusa. Kościół Chrystusa, ziemska organizacja Boga, został powołany w celu skupienia wybranych i posłusznych dzieci bożych w społeczność zdolną przeciwstawić się diabłu. Prawdziwy Kościół posiada niezbędne zasady i obrządki  nadane przez Jezusa, które prowadzą do życia wiecznego. W ciągu tysiącleci Pan objawiał swoje nauczania, obrządki i inne zalecenia. Czas w którym to następowało określa się mianem „dyspensacji”. Było ich sporo, np. w czasach Adama, Enocha, Noego, Abrahama, Mojżesza, Nefitów*, itd. Po każdej dyspensacji następowała „apostazja”, po której należało dokonać „restoracji”. Cykl dyspensacja-apostazja-restoracja jaki dokonał się w ostatnich czasach ma być ostatnim.

            Przyjście Chrystusa spowodowało przywrócenie jego nauk i wyższego kapłaństwa. Zorganizował on kościół wspary na fundamencie apostołów i proroków (Ef. 2:20), mających się nim opiekować. Zbawiciel poświęcił dużo czasu na wyjaśnianie prywatnie apostołom dając im autorytet i klucze do kontynuacji jego dzieła. Jezus wyznaczył Piotra, Jakuba i Jana na przewodniczących całej grupie dwunastu (tzw. Kworum dwunastu i jego prezydium). Na początku Kościół miał niewielu wiernych, początkowo tylko wśród Żydów, wkrótce także wśród pogan. Nauczanie pogan nabrało impetu za sprawą Pawła z Tarsu. Kościół rozrastał się szybko, przybywało starszych, biskupów, diakonów, kapłanów, nauczycieli i ewangelistów powoływanych przez apostołów.

            Już w trakcie ich pracy pojawiały się pierwsze oznaki apostazji (np. 2P 2:1), przejawiającej się przez błędne nauki. Kościół był także poddany presji zewnętrznej, poprzez różne formy prześladowań. W efekcie Kościół został opuszczony przez Ducha Świętego i stał się ziemską instytucją, pozbawioną autorytetu apostolskiego, mieszającą nauczanie Chrystusa z filozofią i wierzeniami pogańskimi. Wszyscy prawowierni chrześcijanie albo umarli śmiercią męczeńską, albo w zapomnieniu.

            W VI wieku nie było już śladu po prawowiernym Kościele. Nastąpiła „długa, ciemna noc”. Różne praktyki, dogmaty i błędy rozwijały się w oparciu o logikę i kompromisy, a nie objawienia. Powstała nowa synkretyczna na bazie chrześcijaństwa, judaizmu, filozofii, religii pogańskich i misteryjnych (chodzi o katolicyzm i prawosławie – przyp. mój). Nastąpiło średniowiecze – czas upadku kultury, edukacji, moralności.

            W XIV wieku zaczął się w Europie renesans, dzięki wzmożonemu zainteresowaniu dawnymi Rzymem i Grecją. Nastąpił rozkwit literatury, sztuki i nauki. Odwrócono się od mistycyzmu w stronę naturalizmu, czego przejawem było zainteresowanie ludzkim ciałem i budowa potężnych katedr. Rozwijają się techniki prowadzenia wojen i podróży.

            Renesans wiązał się ze zmianami w duchowości. Odkrywano ponownie pierwotny Kościół; pojawiały się ruchy „odnawiające” go – zarówno wewnątrz katolicyzmu, jak i poprzez herezje. Martin Luther rozpoczął w XVI wieku ruch reformacji oparty jedynie o zasadę wyłączności wiary w zbawieniu (Rz 3:28), wyłączając dobre uczynki. Między XIV a XVI w. pojawiali się i inni reformatorzy, jak Jan Kalwin. To właśnie kalwińscy purytanie byli słynnymi „Pielgrzymami”, którzy dotarli w 1620 r. do Ameryki.

            Postaci, takie jak Luter, Kalwin, Knox, Kolumb były wykorzystywane przez Boga do przygotowania miejsca i warunków dla restoracji. Kolumba, kolonistów i uzyskanie niepodległości przez terytoria w Nowym Świecie przewidywały proroctwa Nefitów* (1 Nefi* 13:13-19, 2 Nefi* 1:6). Rozwój sytuacji w koloniach brytyjskich i później w Stanach Zjednoczonych, a szczególnie dwa przebudzenia, wojna o niepodległość i Konstytucja przygotowały wreszcie grunt na restorację Kościoła Jezusa Chrystusa w 1830 r.



środa, 29 sierpnia 2012, mormonio

Polecane wpisy